Reborn Fanfiction

posted on 05 Sep 2009 10:47 by bluepearl

 

รายนามฟิคที่พิมพ์
 
 
**ใครมีอะไรจะสอบถามหรือแจ้งเรื่องอะไรส่งเมลล์มาหาเราได้ที่ bluepearl1156@yahoo.com ค่ะ จ่าหน้ามาด้วยว่า "(เรื่องอะไร)" แล้วเราจะReplyตอบกลับไปค่ะ**
 
 
 
Black Bullet [27X] & Time Traveller [G27]
  หมดแล้ว


เอามารวมไว้ในเล่มเดียวกัน ทำเป็น 2 ปกไม่กลับหัว เนื้อใน 2 เรื่องก็ต่อกันไปเลย

ปกอลังการงานสร้างโดยนาซัง ขอบคุณค่า โดยเฉพาะ 27X
ลงสีไม่ดาร์ค สีโทนหวานจนไม่น่าเชื่อว่าเรื่องจะดาร์คได้ คึหึหึหึหึ


Image


ความหนาไม่เกิน 300 หน้า ราคาเล่มละ 300 บาท(ค่าส่ง 20 บาท)
...แพงจริงๆลิงหน้าไหนจะซื้อฟะเนี่ย = =" แต่ไม่รู้จะทำยังไงดีเพราะทำจำกัดเลยแพง

เนื้อหาข้างในจะรีไรท์เล็กน้อยให้มันดูรื่นขึ้นค่ะ แต่เนื้อเรื่องไม่เปลี่ยน แค่เพิ่มเข้าไปนิดหน่อย


ของแถม :
  มินิฟิค 1827, SX, S80 และ All27



ตัวอย่างมินิฟิคของแถมตามมีตามเกิด



1. คู่ 1827 ชื่อเรื่องยังไม่ได้ตั้ง - [มีปัญหาบางประการเลยงด =_="]
......................................


เป็นรอบที่หนึ่งล้านที่สึนะหันซ้ายหันขวาหมุนตัวเหมือนพยายามเต้นบัลเล่ต์อยู่ หน้ากระจกในห้อง กับสูทตัวเดียวที่ไม่น่าจะมีออฟชั่นอะไรให้ต้องม้วนตัวสำรวจถึงขนาดนั้น

ไม่มั่นใจเลยให้ตายสิ เอายังไงดี? บอสหนุ่มแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ถามตัวเอง หรือจะเพิ่มผ้าพันคอเข้าไปแบบเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ จะดูดีขึ้นไหม? นิยามของคำว่า ‘ดูดี’ ในที่นี้เขาหมายถึงจะดูเป็น ‘ฝ่ายรุก’ ขึ้นบ้างไหม วินาทีสุดท้ายกับเวลาที่กระชั้นชิดเข้ามา สึนะพยายามฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์สุดชีวิตหน้ากระจก แต่ดันดูเหมือนจะเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดในชีวิตเสียมากกว่า

เมะไม่ขึ้น...

ร่างโปร่งบางเดินทั่กๆลงมาจากบันไดตรงเข้าไปยังรถที่จอดรอรับอยู่หน้าประตูพร้อม ผู้ติดตามจำนวนหนึ่ง ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือโกคุเดระ ฮายาโตะผู้พิทักษ์แหวนแห่งพายุและเป็นมือขวาของเขาคอยอยู่ข้างกายเป็นเงา ขณะที่รถกำลังแล่นไป คนที่นั่งเหม่อจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็ส่ายหน้ากับตัวเอง

ไม่ไหว... เอาไงดี? ถ้าหนีจะถูกขย้ำตายหรือเปล่า?

................................
......................
.............
 
“จะอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม?” เสียงฝีเท้าใครบางคนในห้องเดินเข้ามากระชากบานประตูเลื่อนเปิดออกแบบไม่ ปรานีปราศรัย ก่อนจะกระชากคอเสื้อสึนะจับโยนเข้าไปในห้องและเลื่อนปิดประตูอีกครั้ง “ฉันต้องการคำอธิบาย...”

“ค...ค... ค...คำ...อ...อธิ...บาย...ร...เหรอ...ครับ?” บอสหนุ่มแห่งวองโกเล่แฟมิลี่คิดว่าคงไม่ดีแน่ ถ้าให้สมาชิกแฟมิลี่เขาคนใดได้มาเห็นสภาพที่กำลังดันตัวถอยหนีบุรุษเมฆาตรง หน้าเหมือนกำลังเจอผีจูออนคลานเข้ามาหาแบบนี้ แต่ก็ไม่มีใครอยู่ที่นี่นอกจากเขา ดังนั้นก็ขอไม่เก๊กแล้วกัน เพราะถึงอยากก็ทำไม่ได้อยู่ดีเมื่อต้องมาอยู่เบื้องหน้าคนที่กำลังย่างสาม ขุมเข้ามาอย่างหมายมาดผู้นี้

“เรื่องที่แกพูด แล้วจากนั้นก็หายหัวไป 2 อาทิตย์” ร่างสูงกว่าโน้มตัวคืบคลานเข้ามากดคร่อมเขาไว้ให้ถอยหนีไปไม่ได้อีก “แกคิดจะยั่วโมโหฉันใช่ไหม”

“ป...ปล....เปล่าครับ” สึนะเสียงสั่นโดยไม่รู้ตัว เขาหลับตาปี๋อย่างเสียวไส้ ฝึกซ้อม 10 ชั่วโมงน่ะพอไหว แต่ถ้าเป็นไอ้เรื่องแบบนั้น 10 ชั่วโมงน่ะ ตายกันพอดี คงปวดสะโพกไปเป็นอาทิตย์แน่ๆ “ปืน...คือ ...กระสุน...เอ่อ รีบอร์น แล้วมัน คือว่า...”

“เห... เจ้าหนูน่ะหรือ?” เหมือนจะคุยกันรู้เรื่อง แต่พอฮิบาริกระชากสูทตัวนอกของเขาจนกระดุมกระเด็นหลุดออกไป สึนะก็เพิ่งเข้าใจว่าคงคุยไม่รู้เรื่องเป็นแน่แท้

“ฮี้~~ย!!! คุ...คุณฮิบาริครับ เดี๋ยวก่อน!” คนโดนรุกพยายามถอยหนี แต่ผู้พิทักษ์แหวนเมฆากลับเลื่อนเสื้อนอกเขาไปพ้นมือทั้งสองข้างของเขาพลัน ยกกดขึ้นไปกับพื้นเหนือศีรษะของสึนะ ร่างโปร่งบางกว่ามองดวงหน้าแสยะยิ้มของคนที่ดูเหมือนจะหมดความอดทนแล้วเกิด กลัวขึ้นมาโดยอัตโนมัติ “ดะ... เดี๋ยวก่อนครับ ได้โปรดเถอะ!”

ร่างที่ทาบทับอยู่เบื้องบนชะงักไปวูบหนึ่งเมื่อได้เห็นน้ำตาที่รินไหลลงมาจากดวงตาที่ปิดแน่นของอีกฝ่าย

“ร้องทำไม? จำไม่ได้รึว่าแกพูดกับฉันไว้ว่ายังไง”

“อึก...” สึนะกัดริมฝีปากตนเองเบาๆ ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหล หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆเลยตู เมื่อสองอาทิตย์ก่อนขณะกำลังฝึกซ้อมกันอยู่ ไม่รู้รีบอร์นยิงอะไรมาใส่เขา ทำให้ไปพูดบ้าบอกับคุณฮิบาริที่เป็นคู่ซ้อมอยู่ตอนนั้นว่า ...เขาอยากจะเป็นฝ่ายทำบ้าง!

พอพูดจบไปแล้วก็ดันเพิ่งจะมาได้สติ จะถอนคำพูดก็ไม่ทันคิดเสียแล้ว เพราะรังสีสังหารเย็นเยียบที่อีกฝ่ายแผ่ออกมากดดันบรรยากาศโดยรอบ และจากนั้นเขาก็เป็นฝ่ายหนีมาเอง แถมหลบหน้าหลบตาคุณฮิบาริอยู่ถึง 2 อาทิตย์ คิดๆดูก็สมควรจะโกรธอยู่หรอก สึนะสะอึกสะอื้นเป็นเด็กๆให้คนที่กดคร่อมร่างเขาอยู่เงียบไป

“แกยังไม่ได้คำตอบไม่ใช่รึ”

“เอ๊ะ...?” บอสหนุ่มแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ค่อยๆเหลียวมาหาคนพูดอย่างกลัวๆกล้าๆ แล้วเขาก็ได้เห็นรอยยิ้มมีนัยของอีกฝ่าย เสียแต่ไม่รู้ว่านัยที่ว่านั้นคืออะไร

“เข้ามาสิ” ฮิบาริลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง โดยมีสึนะค่อยๆลุกขึ้นมองอย่างงงงัน “จะเรียกว่ารุกหรือรับฉันก็ไม่ได้เกลียด เพราะอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรที่ต้องปฎิเสธ”

เอ๊ะ? ...เมื่อกี้ฟังผิดหรือเปล่า? ...เอาจริงสิ! คุณฮิบาริใจกว้างขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!? ...ว่าแต่จะดีใจตอนนี้ยังเร็วไป เพราะว่า...

สึนะลุกขึ้นเดินเข้าไป หาอีกฝ่ายอย่างงกๆเงิ่นๆ ก่อนจะนั่งแหมะลงตรงหน้าร่างสูงกว่านั้น แล้วก็เงียบ............ จนฮิบาริเริ่มหมดความอดทน

“อยากให้ฉันขย้ำให้ตายคามือตรงนี้เลยไหม?”


...Continue in the book...


......................................



 


2. คู่ All27 ชื่อเรื่อง Happy Happy memory เรทPG -Complete-


....................................



Mission วันนี้... สึนะกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอเอื๊อก พยายามทำตัวให้เล็กลีบที่สุดตรงมุมถนน มิสชั่นวันนี้คือ...การไล่ถามข้อมูลส่วนตัวของสมาชิกแฟมิลี่และพันธมิตรแต่ ละคนตามหัวข้อที่รีบอร์นให้พร้อมทั้งถ่ายรูปบุคคลที่ไปสัมภาษณ์มาเป็นหลัก ฐาน เพื่อประโยชน์ในการสนิทสนมกับครอบครัวใหญ่ของตน การบ้านที่รีบอร์นให้แต่ละอย่าง ช่างเสี่ยงตายเสียจริงๆ คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ จะไม่ยอมทำก็เสียวๆว่าจะโดนยิงตาย พอรับมาทำแล้วก็ได้แต่กลุ้ม

แรกสุดคือโกคุเดระ ฮายาโตะ... ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาปฏิกิริยาออก รายนั้นร้องไห้ด้วยความดีใจที่เป็นคนแรกในแบบที่ทำให้สึนะรู้สึกเขินขึ้นมา ตงิดๆ เพราะสถานที่ที่ยืนกันอยู่น่ะมันกลางถนน แถมโกคุเดระยังจับไหล่เขาดึงเข้าไปกอดหมับแล้วฟูมฟายอะไรสักอย่างซึ่งสึนะ ฟังไม่รู้เรื่อง ...ถึงจะโอเวอร์ไปสักหน่อยแต่ก็เป็นคนที่ถามได้ง่ายที่สุด

“เอ่อ ผู้...ผู้หญิงแบบที่ชอบล่ะ?” รีบอร์น... นายให้คำถามอะไรมาเนี่ย! อายนะ!

“ผู้หญิง แบบที่ชอบ?.... ไม่มีหรอกครับ ทั้งชีวิตผมขอมีรุ่นที่ 10 คนเดียวครับ!” ฉะฉานดีมาก ...เอ่อ แต่แบบนี้มันจะดีเหรอ สึนะหัวเราะแห้งๆ ...คำพูดมันดูล่อแหลมนะโกคุเดระคุง

“แล้ว ...โกคุเดระคุงชอบไปเที่ยวที่ไหน?”

“ต้องไปบ้านท่านรุ่นที่ 10 สิครับ!”

“ชอบทานอะไร? เอ่อ หรือดื่มอะไรก็ได้”

“ทุกอย่างที่ท่านชอบ ผมชอบหมดครับ!”

“.......” สึนะเริ่มรู้สึกว่า ไม่น่าต้องถามแล้ว ถ้าเกิดเขามั่วคำตอบลงไปเอง โกคุเดระคงยอมรับว่าเป็นความคิดของตัวเองหมดแน่ๆ

“หมดแล้วเหรอครับ?”

“อืม หมดแล้วล่ะโกคุเดระคุง” สึนะยิ้ม เสร็จไปแล้ว 1 ราย “ขอบคุณมากนะ เดี๋ยวผมเลี้ยงข้าวตอบแทนดีไหม?”

ร่างคนฟังชะงักนิ่ง แข็งอยู่ท่าไหนท่านั้น จนสึนะงง ทำไม? หรือเขาพูดอะไรผิด?

“ขอบคุณมากครับ รุ่นที่ 10 มื้อนี้ผมจะไม่ลืมไปชั่วชีวิต!!” ...ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้... สึนะหัวเราะแห้งๆขึ้นมาอีกครั้งเพราะไม่รู้จะพูดยังไงดี

“แล้วยามาโม โตะล่ะโกคุเดระคุง ทุกทีเห็นมาด้วยกันไม่ใช่เหรอ?” จะได้ถามไปทีเดียวเลย จะว่าไปแล้วก็มี 2 คนนี้ล่ะที่เข้าถึงง่ายที่สุดและอยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุดในหมู่ผู้พิทักษ์ คนอื่น



...Continue in the book...


......................................



 


2. คู่ SX ชื่อเรื่อง  Cuore Di Leone  -Complete-


....................................




สควอลโล่เคยถามเขาว่า มันต่างจากคนอื่นตรงไหน ทำไมเขาถึงได้จ้องแต่จะเล่นงานมัน ขับไล่ถีบหัวมันส่ง มันเองเป็นคนที่ไม่ได้รู้อะไรเลย เหตุผลเดียวที่ทำให้มันต่างจากลูกน้องทุกคนที่รายล้อมเขาอยู่ก็คือ ...สควอลโล่เข้ามาใกล้เขามากเกินไป



.....................................




“ผมแก... สีเดียวกับพระจันทร์” ซานซัสดึงเส้นผมสีเงินยวงยาวนั้นเข้ามามองแบบไม่เกรงใจเจ้าของผมเลยแม้แต่ น้อย เล่นเอาฝ่ายคนถูกดึงผมหน้าแทบคว่ำ

“หา?” สควอลโล่ไม่อยากเชื่อว่าจะถูกชม เขาหันไปมองพระจันทร์บนฟ้ายามค่ำบ้าง “เออ งั้นแกก็เป็นท้องฟ้าตอนกลางคืน ดังนั้นฉันถึงได้อยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน”

“สวะ เห็นแล้วอยากสอยให้ร่วง” ดวงตาสีเพลิงค่อยๆปิดลงอย่างเชื่องช้า

“ไอ้เวร” ไอ้ปากปีจอนี่มันคนคนเดียวกับที่ร้องครางอยู่บนเตียงใต้ร่างเขาเมื่อกี้นี้หรือเปล่าวะเนี่ย ให้ตายสิ



...Continue in the book...


......................................



 
 

2. คู่ S80 ชื่อเรื่อง Rhythm of the rain  [Side Story จาก Black Bullet] -Complete-


....................................



“ฉันสอนทุกอย่างให้กับมือตัวเองแบบนี้ ถ้าแกกล้าแพ้หรือเสียท่าให้ใคร เตรียมตัวโดนตะบันหน้าจนฟันร่วงได้เลย ไอ้หนู”



...................................


...Continue in the book...


....................................