~Otome's Dream~

 

 

 

 

ตามที่จั่วหัวเลยค่ะ จะรวมเล่มฟิคชั่น 2 เรื่องคือ Black Bullet [27X] และ Time Traveller [G27]

Black Bullet [27X] - black-bullet-10-1-t5946.html

Time Traveller [G27] - time-traveller-t2692.html

เอามารวมไว้ในเล่มเดียวกัน ทำเป็น 2 ปกไม่กลับหัวนะคะ เนื้อใน 2 เรื่องก็ต่อกันไปเลย

**อันนี้เป็นปก 90% อลังการงานสร้างโดยนาซัง ขอบคุณค่า โดยเฉพาะ 27X ลงสีไม่ดาร์ค สีโทนหวานจนไม่น่าเชื่อว่าเรื่องจะดาร์คได้ คึหึหึหึหึ




ความหนาประมาณไม่เกิน 200 หน้าค่ะ ราคาเล่มละ 300 บาท+ค่าส่ง 20 บาท ...แพงจริงๆลิงหน้าไหนจะซื้อฟะเนี่ย = =" แต่ไม่รู้จะทำยังไงดีเพราะทำจำกัดเลยแพง

เนื้อหาข้างในจะรีไรท์เล็กน้อยให้มันดูรื่นขึ้นค่ะ แต่เนื้อเรื่องไม่เปลี่ยน แค่เพิ่มเข้าไปนิดหน่อย





** เปิดให้จองและจ่ายล่วงหน้าวันที่ 1 กันยา 52 ถึง 30 กันยา 52 ค่ะ หลังจากสิ้นเดือนกันยาแล้วเราจะอัพรายชื่อคนที่จ่ายแล้วทั้งหมดแล้วเริ่มจัด ทำ เพราะทำตามจำนวนเงินที่จ่ายมา (อันว่าตัวเราบ่จี๊นั่นเอง) ใครตกหล่นจะได้ทักท้วงกันได้ (*เก็บหลักฐานการจ่ายตังไว้ด้วยนะคะ) จากนั้นตอนสิ้นเดือนตุลาจะทยอยจัดส่งให้ค่ะ สาเหตุที่นานเพราะว่าติดธุระช่วงงานคอสพอดี**


**ของแถม : ที่จะมีให้ด้วยก็คือฟิคคู่อื่นอีก 4 เรื่อง ซึ่งจะแถมให้เรื่องเดียวเท่านั้น ให้เลือกมาได้คู่นึงค่ะระบุมาด้วยว่าจะเอาคู่ไหน มี 1827, SX, S80 และ All27**


**ใครสนใจส่งเมลล์มาที่ bluepearl1156@yahoo.com ค่ะ จ่าหน้ามาด้วยว่า "จองฟิครีบอร์น" ในเมลล์ขอให้ระบุมาด้วยว่า
1. เอากี่เล่ม
2. จะเอาฟิคแถมคู่ไหน
3. ชื่อที่อยู่ที่จะให้จัดส่งไป
แล้วเราจะบอกเบอร์บัญชีโดยการReplyตอบกลับไปให้ค่ะ การจ่ายเงินขอเป็นวิธีโอนเท่านั้นค่ะ เพราะเราไม่สะดวกทางอื่น เหะๆ**


**ใครไม่ได้เมลล์ตอบกลับภายใน 3 วัน ช่วยเมลล์มาหาเราอีกครั้งนะคะ**

***หลังจากวันที่ 30 ก.ย. 52 สำหรับคนที่จองไว้แต่ยังไม่ได้ทำการโอนเงินช่วยติดต่อกลับด้วยนะคะว่ายังเอาอยู่หรือเปล่า***






ตัวอย่างฟิคแถมตามมีตามเกิด



1. คู่ 1827 ชื่อเรื่องยังไม่ได้ตั้ง



......................................



เป็นรอบที่หนึ่งล้านที่สึนะหันซ้ายหันขวาหมุนตัวเหมือนพยายามเต้นบัลเล่ต์อยู่ หน้ากระจกในห้อง กับสูทตัวเดียวที่ไม่น่าจะมีออฟชั่นอะไรให้ต้องม้วนตัวสำรวจถึงขนาดนั้น

ไม่มั่นใจเลยให้ตายสิ เอายังไงดี? บอสหนุ่มแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ถามตัวเอง หรือจะเพิ่มผ้าพันคอเข้าไปแบบเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ จะดูดีขึ้นไหม? นิยามของคำว่า ‘ดูดี’ ในที่นี้เขาหมายถึงจะดูเป็น ‘ฝ่ายรุก’ ขึ้นบ้างไหม วินาทีสุดท้ายกับเวลาที่กระชั้นชิดเข้ามา สึนะพยายามฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์สุดชีวิตหน้ากระจก แต่ดันดูเหมือนจะเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดในชีวิตเสียมากกว่า

เมะไม่ขึ้น...

ร่างโปร่งบางเดินทั่กๆลงมาจากบันไดตรงเข้าไปยังรถที่จอดรอรับอยู่หน้าประตูพร้อม ผู้ติดตามจำนวนหนึ่ง ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือโกคุเดระ ฮายาโตะผู้พิทักษ์แหวนแห่งพายุและเป็นมือขวาของเขาคอยอยู่ข้างกายเป็นเงา ขณะที่รถกำลังแล่นไป คนที่นั่งเหม่อจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็ส่ายหน้ากับตัวเอง

ไม่ไหว... เอาไงดี? ถ้าหนีจะถูกขย้ำตายหรือเปล่า?

“บอสครับ ปวดหัวหรือเปล่าครับ ให้ผมเลี้ยวไปตรวจที่โรงพยาบาลก่อนดีไหม?” น้ำเสียงมือขวาคนสนิทเอ่ยมาอย่างเป็นห่วงหลังจากมองกระจกหลังแล้วเห็นเจ้า นายส่ายหน้าส่ายตาอยู่หลายรอบ

“เอ่อ อา ไม่เป็นไรหรอก โกคุเดระคุง อ้อ แล้วก็เร่งหน่อยนะเดี๋ยวจะไปไม่ทัน” ครั้งก่อนช้าไปสิบวินาทีโดนลงโทษไป 10 ชั่วโมง มาราธอนจนแทบไม่ได้นอนเลย

การฝึกน่ะ... อย่าไปคิดอะไรลึกนะ แค่การฝึกต่อสู้ติดต่อกัน 10 ชั่วโมงโดยไม่ได้พัก กับฮิบาริซังแค่ 10 นาทีก็เหนื่อยแล้ว นี่ 10 ชั่วโมง แทบอยากจะบอกฝ่ายนั้นว่าฆ่ากันเลยดีกว่า

“เอ่อ โกคุเดระคุง”

“ครับ” เจ้าของผมสีเงินดวงหน้าหล่อเหลาเพราะความที่เป็นลูกครึ่งหันมาเบาะหลังตาม เสียงเรียกของเจ้านายสุดที่รัก “เป็นอะไรจริงๆใช่ไหมครับ ว่าแล้วเชียว เดี๋ยวผมแวะเข้าโรงพ...”

“เปล่าหรอก เปล่า คือ... เอ่อ ผมดูดีหรือยัง?”

กึก...

คนถูกถามหน้าหงิกขึ้นมาวูบหนึ่ง ...กับแค่ไปกินข้าวเย็นกับผู้พิทักษ์แหวนเมฆา ไปเอาใจอะไรมันขนาดนั้นครับบอส แค่นี้ก็ดูดีจนน่าจับไปถ่ายแบบแล้ว ทีมะรืนไปกับเขายังไม่เห็นพิถีพิถันถึงครึ่งเหมือนเวลาไปกับไอ้พ่อนกนั่นเลย

“บอสดูดีตลอดเวลาอยู่แล้วล่ะครับ” พอเห็นสีหน้ากระตือรือร้นของคนเป็นนาย โกคุเดระก็ทำใจโกรธอีกฝ่ายไม่ลง รุ่นที่ 10 คือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา ดังนั้น เรื่องทุกเรื่องของท่านเขาก็ต้องรับให้ได้สิถึงจะสมกับเป็นมือขวาอย่างแท้ จริง!

ในที่สุดรถคันงามก็เข้ามาจอดเทียบหน้าที่พักผู้พิทักษ์แหวน เมฆาแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ คุซาคาเบะคนสนิทของฝ่ายนั้นออกมาต้อนรับและนำทางเข้าไปข้างใน โดยจัดแยกให้คนติดตามของสึนะได้ทานข้าวกันในสำรับอีกห้องหนึ่ง และให้วองโกเล่รุ่นที่ 10 แยกเดินออกมา ตรงไปยังห้องที่จัดไว้อีกที่

สึนะมองรอบๆอย่างอดทึ่งไม่ได้ ตัวเรือนพักที่เขาเดินผ่านเป็นไม้อย่างดี สร้างตามแบบญี่ปุ่นโบราณทั้งโครงหลังคาและตัวอาคารยกพื้น ภายนอกล้อมรอบด้วยสวนหินและบอนไซ มีกระทั่งสวนโปร่งที่อุดมด้วยสีเขียวของแมกไม้สดชื่นสายตา ไม่ไกลนักก็มีบ่อปลาคาร์ฟใสแจ๋วเหมือนกระจกสามารถมองเห็นความสวยงามของเกล็ด ปลาที่สะท้อนแสงจันทร์ได้ชัดเจน โดยเหนือบ่อนั้นมีสะพานเล็กๆพาดผ่านเพื่อให้ได้เข้าไปให้อาหารปลาได้สะดวก พร้อมกับชมสายน้ำสัมผัสสายลมไปด้วยในตัว มุมหนึ่งของบ่อมีน้ำตกจำลองและกระบอกไม้ไผ่รองน้ำเสียงกระทบกันดังก๊อกแก๊ก

หรูหราแบบสุดๆไปเลย...

สึนะได้แต่อึ้งทึ่งกับบรรยากาศตามรสนิยมเจ้าบ้าน ซึ่งสุนทรีและอนุรักษ์นิยมอย่างเห็นได้ชัด

“ถึง แล้วครับ ท่านซาวาดะ” คุซาคาเบะเลื่อนเปิดบานประตูแบบญี่ปุ่นออก เผยให้เห็นแสงไฟจากในห้อง “คิดว่าคืนนี้ฝนอาจจะตก ยังไงถ้าคุยงานจนดึกผมจัดเตรียมห้องพักไว้ให้ทุกคนแล้วนะครับ”

คนสนิทของผู้พิทักษ์แหวนเมฆายิ้มให้เขาก่อนจะขอตัวไป ให้สึนะกลืนน้ำลายเอื๊อกลงคอ ก่อนจะเพิ่งรู้ตัวว่าเหงื่อแตก ไม่...ไม่รู้เลยว่าทำไมตัวเขาเองถึงได้กล้าพูดแบบนั้นกับคุณฮิบาริไป รนหาที่ตายชัดๆ แย่แล้ว ว้าก ถอนตัวได้หรือเปล่า ทำยังไงดีล่ะ รีบอร์นช่วย...!

“จะอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม?” เสียงฝีเท้าใครบางคนในห้องเดินเข้ามากระชากบานประตูเลื่อนเปิดออกแบบไม่ ปรานีปราศรัย ก่อนจะกระชากคอเสื้อสึนะจับโยนเข้าไปในห้องและเลื่อนปิดประตูอีกครั้ง “ฉันต้องการคำอธิบาย...”

“ค...ค... ค...คำ...อ...อธิ...บาย...ร...เหรอ...ครับ?” บอสหนุ่มแห่งวองโกเล่แฟมิลี่คิดว่าคงไม่ดีแน่ ถ้าให้สมาชิกแฟมิลี่เขาคนใดได้มาเห็นสภาพที่กำลังดันตัวถอยหนีบุรุษเมฆาตรง หน้าเหมือนกำลังเจอผีจูออนคลานเข้ามาหาแบบนี้ แต่ก็ไม่มีใครอยู่ที่นี่นอกจากเขา ดังนั้นก็ขอไม่เก๊กแล้วกัน เพราะถึงอยากก็ทำไม่ได้อยู่ดีเมื่อต้องมาอยู่เบื้องหน้าคนที่กำลังย่างสาม ขุมเข้ามาอย่างหมายมาดผู้นี้

“เรื่องที่แกพูด แล้วจากนั้นก็หายหัวไป 2 อาทิตย์” ร่างสูงกว่าโน้มตัวคืบคลานเข้ามากดคร่อมเขาไว้ให้ถอยหนีไปไม่ได้อีก “แกคิดจะยั่วโมโหฉันใช่ไหม”

“ป...ปล....เปล่าครับ” สึนะเสียงสั่นโดยไม่รู้ตัว เขาหลับตาปี๋อย่างเสียวไส้ ฝึกซ้อม 10 ชั่วโมงน่ะพอไหว แต่ถ้าเป็นไอ้เรื่องแบบนั้น 10 ชั่วโมงน่ะ ตายกันพอดี คงปวดสะโพกไปเป็นอาทิตย์แน่ๆ “ปืน...คือ ...กระสุน...เอ่อ รีบอร์น แล้วมัน คือว่า...”

“เห... เจ้าหนูน่ะหรือ?” เหมือนจะคุยกันรู้เรื่อง แต่พอฮิบาริกระชากสูทตัวนอกของเขาจนกระดุมกระเด็นหลุดออกไป สึนะก็เพิ่งเข้าใจว่าคงคุยไม่รู้เรื่องเป็นแน่แท้

“ฮี้~~ย!!! คุ...คุณฮิบาริครับ เดี๋ยวก่อน!” คนโดนรุกพยายามถอยหนี แต่ผู้พิทักษ์แหวนเมฆากลับเลื่อนเสื้อนอกเขาไปพ้นมือทั้งสองข้างของเขาพลัน ยกกดขึ้นไปกับพื้นเหนือศีรษะของสึนะ ร่างโปร่งบางกว่ามองดวงหน้าแสยะยิ้มของคนที่ดูเหมือนจะหมดความอดทนแล้วเกิด กลัวขึ้นมาโดยอัตโนมัติ “ดะ... เดี๋ยวก่อนครับ ได้โปรดเถอะ!”

ร่างที่ทาบทับอยู่เบื้องบนชะงักไปวูบหนึ่งเมื่อได้เห็นน้ำตาที่รินไหลลงมาจากดวงตาที่ปิดแน่นของอีกฝ่าย

“ร้องทำไม? จำไม่ได้รึว่าแกพูดกับฉันไว้ว่ายังไง”

“อึก...” สึนะกัดริมฝีปากตนเองเบาๆ ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหล หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆเลยตู เมื่อสองอาทิตย์ก่อนขณะกำลังฝึกซ้อมกันอยู่ ไม่รู้รีบอร์นยิงอะไรมาใส่เขา ทำให้ไปพูดบ้าบอกับคุณฮิบาริที่เป็นคู่ซ้อมอยู่ตอนนั้นว่า ...เขาอยากจะเป็นฝ่ายทำบ้าง!

พอพูดจบไปแล้วก็ดันเพิ่งจะมาได้สติ จะถอนคำพูดก็ไม่ทันคิดเสียแล้ว เพราะรังสีสังหารเย็นเยียบที่อีกฝ่ายแผ่ออกมากดดันบรรยากาศโดยรอบ และจากนั้นเขาก็เป็นฝ่ายหนีมาเอง แถมหลบหน้าหลบตาคุณฮิบาริอยู่ถึง 2 อาทิตย์ คิดๆดูก็สมควรจะโกรธอยู่หรอก สึนะสะอึกสะอื้นเป็นเด็กๆให้คนที่กดคร่อมร่างเขาอยู่เงียบไป

“แกยังไม่ได้คำตอบไม่ใช่รึ”

“เอ๊ะ...?” บอสหนุ่มแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ค่อยๆเหลียวมาหาคนพูดอย่างกลัวๆกล้าๆ แล้วเขาก็ได้เห็นรอยยิ้มมีนัยของอีกฝ่าย เสียแต่ไม่รู้ว่านัยที่ว่านั้นคืออะไร

“เข้ามาสิ” ฮิบาริลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง โดยมีสึนะค่อยๆลุกขึ้นมองอย่างงงงัน “จะเรียกว่ารุกหรือรับฉันก็ไม่ได้เกลียด เพราะอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรที่ต้องปฎิเสธ”

เอ๊ะ? ...เมื่อกี้ฟังผิดหรือเปล่า? ...เอาจริงสิ! คุณฮิบาริใจกว้างขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!? ...ว่าแต่จะดีใจตอนนี้ยังเร็วไป เพราะว่า...

สึนะลุกขึ้นเดินเข้าไป หาอีกฝ่ายอย่างงกๆเงิ่นๆ ก่อนจะนั่งแหมะลงตรงหน้าร่างสูงกว่านั้น แล้วก็เงียบ............ จนฮิบาริเริ่มหมดความอดทน

“อยากให้ฉันขย้ำให้ตายคามือตรงนี้เลยไหม?”

“เดี๋ยว ก่อนครับ คือ... ม... มือมัน” ยังพันติดเสื้อนอกอยู่เลย... คนตรงหน้าเขามองอยู่ครู่หนึ่งจนสึนะเริ่มรู้สึกว่าใบหน้าตนเองร้อนผ่าว และใจเต้นไม่เป็นส่ำจนแทบจะหลุดออกมานอกอก แล้วอยู่ๆเขาก็สัมผัสได้ถึงอ้อมแขนแข็งแรงและไออุ่นจากร่างกายของคนที่โน้ม เข้ามาพลางเอื้อมสอดมือไปเบื้องหลังเขาเพื่อปลดพันธนาการให้

น่าแปลก... เพียงแค่อีกฝ่ายทำแบบนั้น มันก็ดูเหมือนจะทำให้ความร้อนในร่างกายเขาสูงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้แล้ว สึนะหอบหายใจ และคนที่รู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกายอีกฝ่ายดีก็กระตุกรอยยิ้มขึ้นมานิดหนึ่ง

ตอนนี้มือเขาเป็นอิสระแล้ว แต่สึนะก็ยังหันรีหันขวางอยู่เบื้องหน้าผู้พิทักษ์แหวนเมฆา แขนแข็งแรงจึงเอื้อมเข้ามาตวัดร่างเขาเข้าไปแนบใกล้เสียเอง

“เริ่มจากถอดชุดตัวเอง” เสียงเรียบเรื่อยที่กระซิบเบาๆข้างหูทำให้สึนะมือสั่นอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อ ตัดสินใจทำตามที่อีกฝ่ายกำกับ “ถอดให้หมด”

รุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่แฟมิลี่พยายามจะฝืนใจถอดชิ้นสุดท้ายออกจากร่าง ขณะที่สายตาผู้พิทักษ์แหวนเมฆามองไต่ตั้งแต่เบื้องล่างขึ้นไปถึงเบื้องบน ราวกับกำลังไล้โลมร่างกายเขาด้วยรอยสัมผัสรุกเร้าดังที่เคยเป็น นั่นยิ่งทำให้สึนะสั่น ใบหน้าร้อนจนชาไปหมด

และสุดท้าย พอถอดออกหมดจริงๆ คนที่เปลือยเปล่าอยู่คนเดียวในที่นั้นก็ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ได้แต่นั่งหน้าแดงก่ำไม่ยอมเงยหน้าสบสายตาคนที่มองเขาอยู่เสียอย่างนั้น

“คราว นี้เข้ามาถอดชุดฉัน” เมื่อเห็นร่างเล็กกว่ายังนั่งสั่นเป็นเจ้าเข้า เสียงนั้นก็ส่งมาสำทับอีกครั้ง “...ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”

“ฮี้~~ย! ค...ครับ!”


...Continue in the book...


......................................





2. คู่ All27 ชื่อเรื่อง Happy Happy memory เรทPG


....................................



Mission วันนี้... สึนะกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอเอื๊อก พยายามทำตัวให้เล็กลีบที่สุดตรงมุมถนน มิสชั่นวันนี้คือ...การไล่ถามข้อมูลส่วนตัวของสมาชิกแฟมิลี่และพันธมิตรแต่ ละคนตามหัวข้อที่รีบอร์นให้พร้อมทั้งถ่ายรูปบุคคลที่ไปสัมภาษณ์มาเป็นหลัก ฐาน เพื่อประโยชน์ในการสนิทสนมกับครอบครัวใหญ่ของตน การบ้านที่รีบอร์นให้แต่ละอย่าง ช่างเสี่ยงตายเสียจริงๆ คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ จะไม่ยอมทำก็เสียวๆว่าจะโดนยิงตาย พอรับมาทำแล้วก็ได้แต่กลุ้ม

แรกสุดคือโกคุเดระ ฮายาโตะ... ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาปฏิกิริยาออก รายนั้นร้องไห้ด้วยความดีใจที่เป็นคนแรกในแบบที่ทำให้สึนะรู้สึกเขินขึ้นมา ตงิดๆ เพราะสถานที่ที่ยืนกันอยู่น่ะมันกลางถนน แถมโกคุเดระยังจับไหล่เขาดึงเข้าไปกอดหมับแล้วฟูมฟายอะไรสักอย่างซึ่งสึนะ ฟังไม่รู้เรื่อง ...ถึงจะโอเวอร์ไปสักหน่อยแต่ก็เป็นคนที่ถามได้ง่ายที่สุด

“เอ่อ ผู้...ผู้หญิงแบบที่ชอบล่ะ?” รีบอร์น... นายให้คำถามอะไรมาเนี่ย! อายนะ!

“ผู้หญิง แบบที่ชอบ?.... ไม่มีหรอกครับ ทั้งชีวิตผมขอมีรุ่นที่ 10 คนเดียวครับ!” ฉะฉานดีมาก ...เอ่อ แต่แบบนี้มันจะดีเหรอ สึนะหัวเราะแห้งๆ ...คำพูดมันดูล่อแหลมนะโกคุเดระคุง

“แล้ว ...โกคุเดระคุงชอบไปเที่ยวที่ไหน?”

“ต้องไปบ้านท่านรุ่นที่ 10 สิครับ!”

“ชอบทานอะไร? เอ่อ หรือดื่มอะไรก็ได้”

“ทุกอย่างที่ท่านชอบ ผมชอบหมดครับ!”

“.......” สึนะเริ่มรู้สึกว่า ไม่น่าต้องถามแล้ว ถ้าเกิดเขามั่วคำตอบลงไปเอง โกคุเดระคงยอมรับว่าเป็นความคิดของตัวเองหมดแน่ๆ

“หมดแล้วเหรอครับ?”

“อืม หมดแล้วล่ะโกคุเดระคุง” สึนะยิ้ม เสร็จไปแล้ว 1 ราย “ขอบคุณมากนะ เดี๋ยวผมเลี้ยงข้าวตอบแทนดีไหม?”

ร่างคนฟังชะงักนิ่ง แข็งอยู่ท่าไหนท่านั้น จนสึนะงง ทำไม? หรือเขาพูดอะไรผิด?

“ขอบคุณมากครับ รุ่นที่ 10 มื้อนี้ผมจะไม่ลืมไปชั่วชีวิต!!” ...ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้... สึนะหัวเราะแห้งๆขึ้นมาอีกครั้งเพราะไม่รู้จะพูดยังไงดี

“แล้วยามาโม โตะล่ะโกคุเดระคุง ทุกทีเห็นมาด้วยกันไม่ใช่เหรอ?” จะได้ถามไปทีเดียวเลย จะว่าไปแล้วก็มี 2 คนนี้ล่ะที่เข้าถึงง่ายที่สุดและอยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุดในหมู่ผู้พิทักษ์ คนอื่น



...Continue in the book...


......................................





2. คู่ SX ชื่อเรื่องยังไม่ได้ตั้ง


....................................




สควอลโล่เคยถามเขาว่า มันต่างจากคนอื่นตรงไหน ทำไมเขาถึงได้จ้องแต่จะเล่นงานมัน ขับไล่ถีบหัวมันส่ง มันเองเป็นคนที่ไม่ได้รู้อะไรเลย เหตุผลเดียวที่ทำให้มันต่างจากลูกน้องทุกคนที่รายล้อมเขาอยู่ก็คือ ...สควอลโล่เข้ามาใกล้เขามากเกินไป



.....................................




“ผมแก... สีเดียวกับพระจันทร์” ซานซัสดึงเส้นผมสีเงินยวงยาวนั้นเข้ามามองแบบไม่เกรงใจเจ้าของผมเลยแม้แต่ น้อย เล่นเอาฝ่ายคนถูกดึงผมหน้าแทบคว่ำ

“หา?” สควอลโล่ไม่อยากเชื่อว่าจะถูกชม เขาหันไปมองพระจันทร์บนฟ้ายามค่ำบ้าง “เออ งั้นแกก็เป็นท้องฟ้าตอนกลางคืน ดังนั้นฉันถึงได้อยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน”

“สวะ เห็นแล้วอยากสอยให้ร่วง” ดวงตาสีเพลิงค่อยๆปิดลงอย่างเชื่องช้า

“ไอ้เวร” ไอ้ปากปีจอนี่มันคนคนเดียวกับที่ร้องครางอยู่บนเตียงใต้ร่างเขาเมื่อกี้นี้หรือเปล่าวะเนี่ย ให้ตายสิ



...Continue in the book...


......................................





2. คู่ S80 ชื่อเรื่องยังไม่ได้ตั้ง [เรื่องต่อจากเนื้อเรื่องหลัก Black bullet ค่ะ]


....................................



“ฉันสอนทุกอย่างให้กับมือตัวเองแบบนี้ ถ้าแกกล้าแพ้หรือเสียท่าให้ใคร เตรียมตัวโดนตะบันหน้าจนฟันร่วงได้เลย ไอ้หนู”



...................................




“...เจ็บ ส...สควอลโล่ เบาๆหน่อย”

“อย่าดิ้น แกดิ้นมันก็ยิ่งเจ็บ” สควอลโล่คว้าท่อนขาแข็งแรงไว้หมับ “หายใจลึกๆ จะได้ไม่เจ็บมาก”

ยามาโมโตะนิ่วหน้าเล็กน้อย ก่อนที่จะหอบหายใจสั่นๆพยายามไม่ขยับ แต่ก็ทนไม่ไหว สควอลโล่ที่มองอยู่ก็เริ่มทนไม่ไหวเหมือนกัน

“โว้ย! จะทำหน้าอีโรติคให้ทนไม่ได้ทำไมวะ นี่แค่ทำแผล ไม่ได้ขืนใจ!!” อย่ามาทำให้รู้สึกทนไม่ได้มากไปกว่านี้สิโว้ยยย!! อุตส่าห์พยายามค่อยเป็นค่อยไป ไม่งั้นพ่อฟาดไปตั้งแต่คืนแรก!

“น... หา?” เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำสีหน้างงสุดขีด ฉายาฉลามแห่งหน่วยวาเรียก็เพิ่งสังวรตนว่าดันเผลอพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป ทว่าเพียงครู่เดียวก็ถอนหายใจเฮือก ....ช่างหัวมัน! ปกติเขาก็ไม่ค่อยชอบเก็บความลับอะไรเป็นทุนอยู่แล้ว หรือจะพูดให้ถูกอีกอย่างก็คือ เขาเก็บความลับไม่ค่อยเก่งอยู่แล้ว ยกเว้นความลับเรื่องงาน

“พรุ่งนี้แกต้องกลับแล้วล่ะสิ?”

“อ้อ ใช่ ต้องรีบหน่อยน่ะ ถ้านานกว่านี้ฉันกลัวร่างกายสึนะจะทนไม่ไหว”

...ในหัวมันมีแต่ไอ้เปี๊ยกรุ่นที่ 10 ชาตินี้อย่าไปหวังให้มันพูดเรื่องอื่น สควอลโล่นึกหงุดหงิดขึ้นมาวูบหนึ่ง ร่างสูงของนักดาบอันดับหนึ่งแห่งวาเรียลุกขึ้นโยนผ้าขนหนูให้กับคนที่นั่ง หย่อนขาอยู่บนเตียง

“เสร็จแล้ว เอ้า แกไปอาบน้ำก่อนไปจะได้มาพักผ่อน” ว่าแล้วคนพูดก็หันไปหยิบผ้าขนหนูของตนมาและดึงแขนคนอายุน้อยกว่าแต่รูปร่าง สูงใหญ่พอๆกันให้ลุกขึ้น “ไอ้ผู้พิทักษ์เมฆานั่นไม่ยั้งมือเลยนี่หว่า เล่นเหวี่ยงไอ้ท่อนทอนฟานั่นมาเต็มแรง โดนไปเสียเต็มเหนี่ยวเดินไม่ถนัดแบบนี้คงอาบน้ำคนเดียวลำบาก เดี๋ยวฉันไปด้วยก็แล้วกัน”

“ฮ่ะๆๆ ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้ฉันสบายมาก” ยามาโมโตะหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แต่สควอลโล่ไม่ได้ฟัง ดีที่ตอนเย็นได้ไอ้กระเทยควายกับไอ้เจ้าชายโรคจิตมาช่วยกันเจ้าผู้พิทักษ์ จอมโหดนั่นไว้ เขาไม่รู้หรอกว่าพวกมันมีแผนการอะไรถึงได้มาช่วยเขา ยังไงตอนนี้ปัญหาที่สำคัญยิ่งกว่าอะไรอื่นก็คือไอ้หนูดาบญี่ปุ่นที่โครตจะ ซื่อบื้อนี่ สมแล้วที่มันอยู่ในด้านสว่างอย่างแฟมิลี่รุ่นที่ 10 ถ้ามันมาอยู่ด้านมืดอย่างหน่วยวาเรียคงได้เสียตัวรายวัน!

ยามาโมโตะ มองภาพร่างสูงโปร่งและผิวขาวจัดกลมกลืนกับเส้นผมสีเงินยวงยาวเหยียดที่กำลัง ถอดเสื้ออยู่ข้างกายเขาแล้วได้แต่ยิ้ม ...ขณะที่ในใจยิ้มไม่ออก เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มอายุ 14 อีกแล้ว ไอ้เรื่องเนียนจะงาบนี่มีหรือจะรู้ไม่ทัน ในเมื่อชีวิตจริงตัวเขาเองก็ชอบทำเนียนอยู่เป็นชีวิตจิตใจ แถมพอโดนจับได้ก็ยังหัวเราะเอาไว้ก่อน แม้แต่สึนะยังมองว่าเขาเป็นคนซื่อ นี่อาจจะเป็นกรรมตามสนองที่เคยแกล้งโกคุเดระเอาไว้ก็ได้

ปัญหาตอนนี้ คือจะทำเนียนหนีออกจากห้องอาบน้ำกว้างๆนี่ยังไง สายตาคมกริบของอีกฝ่ายที่เหลือบมามองแล้วแสยะยิ้มทำเอาเขาได้แต่ยิ้มแห้งๆ ตอบกลับ ดูเหมือนสควอลโล่จะคิดว่านั่นคือรอยยิ้มร่าเริงที่สุดแล้ว ทว่ามันกลับทำให้ผู้พิทักษ์แหวนพิรุณแห่งวองโกเล่รู้สึกว่า ...สัตว์เลือดเย็นนั้นชำนาญการล่าเหยื่อยิ่งกว่าสัตว์เลือดอุ่น

เลี่ยงจากฮิบาริยังไม่ลำบากเท่ากับเลี่ยงเขี้ยวฉลามที่พุ่งเข้ามาตรงๆแบบนี้เลย

“มัวทำอะไรวะ? หรือถอดเสื้อผ้าเองไม่ไหว?”

“อะ ฮ่ะๆๆ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก” ยามาโมโตะยิ้มก่อนจะทำท่าเหมือนนึกอะไรได้ “แย่ล่ะ ฉันลืมเอาชุดเข้ามาเปลี่ยน นายเข้าไปอาบก่อนเถอะ”

นักดาบหนุ่มแห่งวองโกเล่แฟมิลี่หันหลังจะเดินออกจากห้องแต่งตัวหน้าห้องอาบน้ำใหญ่ แต่เขาเพิ่งรู้ว่าคิดผิดที่หันหลังให้กับฉลามแห่งหน่วยวาเรีย

“โว้ย! เสียเวลา เดี๋ยวพันผ้าออกไปก็ได้ไอ้หนู ห้องพักอยู่ใกล้ๆแค่นี้!” ว่าแล้วคนพูดก็ตวัดแขนเข้ามารัดเอวอีกฝ่ายดึงเข้าห้องอาบน้ำไปด้วยกันโดยไม่ ฟังอีร้าค่าอีลมอีกตามเคย




...Continue in the book...


....................................

 

 

 

รายชื่อคนจองและสถานะ

 

[30/09/52] - หลามเมะเป็นที่นิยมมากมาย คึคึคึ 

                        - เคลียหนี้ถึงวันที่ 5 ต.ค. 52 ค่า

                  - จัดทำหลังจากเคลียหนี้เรียบร้อยแล้ว คาดว่าน่าจะเสร็จทั้งแก้ไขทั้งพิมพ์ในสิ้นเดือนตุลา 52 

                  - ตัดจำนวนเรียบร้อยแล้ว เกิน 10 เล่มอย่างที่คนแต่งไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย ซ้าธุ

 

[03/10/52] - ใส่ตอนพิเศษของ 27X ลงไปได้แค่เรื่องเดียว อึก... จะทะลุ 300 หน้าแล้ว แม่เจ้า

                  - อัพเดทรายชื่อรอบล่าสุด

 

[06/10/52] - รอเช็คค่าหนังสือรอบสุดท้าย

                  - ตอนพิเศษ 27x ปั่นเสร็จจนได้ สรุปว่า 280 กว่าหน้า แม่เจ้า

                  - ใส่รูปเข้าไป 2-3 รูป แล้วนั่งเล็งว่ารกไปหรือเปล่า = ="

 

[07/10/52] - จัดหน้าครั้งสุดท้าย เซฟไฟล์ทุกอย่าง และส่งโรงพิมพ์

 

[10/10/52] - เบื่อโรงพิมพ์ แม่ม = =* 

                  - ในที่สุดก็เริ่มจัดพิมพ์และตรวจแก้ไข คิดว่าคงจะได้ตัวอย่างเล่มแรกมาลงรูปในบล็อคให้คนอื่นได้ยลในเร็ววัน

 

[11/10/52] - เริ่มพิมพ์ทดสอบ ด้านในไม่มีปัญหา แต่สีหน้าปกต้องปรับให้อ่อนลง

 

[13/10/52] - ลองทำออกมา 2 เล่ม เปรียบเทียบกัน ยังต้องแก้ขนาดสันปกและเรื่องภาพประกอบที่สีจางไป --> http://bluepearl.exteen.com/20091013/entry

 

[1/11/52] -วันจันทร์เตรียมไปเอาหนังสือที่โรงพิมพ์ ซีร๊อค+เข้าเล่มมินิฟิค (มือด้านแน่ๆฉัน) และเตรียมซองเพื่อจัดส่ง อา... ใกล้เสร็จแล้วสิเรา

 

[5/11/52] - ไปรับหนังสือมาแล้ว หนักจริงๆ พระเจ้าช่วย ขนไปไปรษณีย์ทีเดียวไม่หมดแหงๆ ตอนนี้กองอยู่บ้าน รอไปใส่ห่อตอนเย็น 

 

[6/11/52] - ดันกลับมาไม่ทันไปรฯปิดไปแล้วเลยแจ้งไปทางเมลล์ว่าจำต้องเลื่อนส่้งไปวันจันทร์ อ๋อย

 

[9/11/52] - ส่งของไปแล้ว อ๋อย ยกไปส่งที่ไปรษณีย์โดนเจ้าหน้าที่บ่นด้วย ก็เราเพิ่งส่งเยอะขนาดนี้เป็นครั้งแรก จะรู้ได้ไงฟะ อ๊า หงุดหงิด ผิดเพราะไม่รู้อ่ะ!

 

สถานะตอนนี้:  ปั่นมินิฟิค S80 1827กับ All27 ไม่ท้านนนน สาเหตุเพราะเสพดราม่าจนเฟลกระดิกปากกาไม่ออก ฮืออออ TT_TT อยากตาย ตอนนี้เลยต้องส่งฟิคหลักและมินิ SX ที่เสร็จแล้วไปก่อน

 

*เช็คสถานะของได้ที่เวป --> http://track.thailandpost.co.th/trackinternet/Default.aspx * 

 

 

 

ขอบคุณที่อุดหนุนกันนะฮ่ะ~